Mancave achter het stuur op de Conrad Akkurace (Pt I)

Afgelopen weekend was het zo ver: ons team Burning Rubber reisde af naar Wenen om Nederland te vertegenwoordigen op de Conrad Akkurace. Ondergetekende reisde mee om als racende reporter verlag te doen voor Mancave.

Inderdaad, racende reporter. Mijn bedoeling was om vanaf de zijlijn verslag te doen van de avonturen van Burning Rubber, maar toen onze Conrad-vrienden hoorden dat ik meeging werd deze Mancaver meteen gebombardeerd tot coureur. Niet omdat ik zo’n snelle reputatie heb, maar simpelweg vanwege mijn postuur (met mijn 77 kg was ik de lichtste van het gezelschap). Oké dan, dichterbij kun je niet komen als verslaggever!

De laatste paar maanden heb je hier kunnen lezen over de voorbereidingen van Burning Rubber op dit jaarlijkse race-evenement. Voor wie dit allemaal niet mee heeft gekregen, nog even de Akkurace in het kort:

Akkurace
Nee, het is geen spelfout; Akkurace is Duits voor Accurace. Vorig jaar werd deze door Conrad Electronic Österreich voor het eerst georganiseerd, waarbij (voornamelijk Oostenrijkse) teams tegen elkaar racen in zelfgemaakte racemonsters. Tweewielers, driewielers, vierwielers, omgebouwde fietsen, rijdende bierkratten, vrijwel alle creaties komen door de keuring. Mits de racewagen wordt aangedreven door, jawel… boormachines! Tot voor kort zou ik het niet voor mogelijk hebben gehouden dat die dingen genoeg power zouden hebben om met z’n tweeën een omgebouwde skelter, inclusief volwassen kerel, zouden kunnen voortbewegen, laat staan voor genoeg snelheid kunnen zorgen om een kreupele schildpad voorbij te komen. Na afgelopen weekend weet ik wel beter!

Training day

Zaterdag 25 september om 4u ’s nachts reden we weg uit Oldenzaal, om 10 uur later en ruim 1000 kilometer verder aan te komen bij het Ferry Dusika-stadion in Wenen. De “binnenplaats” van het stadion was omgetoverd tot professioneel racecircuit, compleet met strobalen, jurytafel en pitboxen. Enkele teams hadden hun box al ingericht en hier en daar zagen we de eerste accuracewagens, al dan niet verstopt onder een deken (stel je voor dat iemand nog snel even je geniale aandrijfas kopiëert!). Het bleef vrij rustig op deze trainigsdag, dus we hadden mooi de ruimte om even wat proefrondjes te maken zonder al te veel pottenkijkers.

Het circuit had een 8-vorm, met een helling om vanaf te starten. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nogal een a-technische Mancaver ben (nou ja, om te drummen heb je ook techniek nodig, maar daar had ik even niet zo veel aan), dus toen er even werd gefilosofeerd over welk tandwiel we zouden gebruiken was ik even het spoor bijster. “Doen we de grote voor meer kracht, of een kleinere voor meer snelheid?” (of was het nou andersom?). Het werd de grotere, maar dan moest ik wel de hele tijd vol gas blijven geven (of eigenlijk was het “water geven”, want onze wagen was als enige uitgerust met een ingenieus hydraulisch systeem, met een injectiespuit en waterslangetjes). Anders zou ik niet goed meer op gang komen na de bochten. Op snelheid blijven dus. Geen probleem. Ik liet de Lamboorgini de helling afrollen en vol vertrouwen scheurde ik op volle snelheid op de eerste bocht af. Maar halverwege de bocht voelde ik dat meneer Newton en andere (zwaarte-)krachtgeleerden wel ergens een punt hebben: ik werd bijna de strobalen in gelanceerd. Tegenhangen hielp niet meer, minder scherp sturen ook niet, dus toch maar de duim van de injectiespuit. Met het gevoel dat ik toch enigszins gefaald had tufte ik terug naar Start. Gelukkig gaven de heren technici niet de kersverse coureur de schuld, maar werd het tandwiel bijgesteld en kon er direct weer getest worden. Deze keer ging het beter en al snel draaide ik achtjes alsof ik nooit anders gedaan had. We waren er klaar voor!

Gloeiende boormachines

Zondag 26 september, de dag van de gloeiende boormachines, de dag waarop Burning Rubber met gierende banden geschiedenis zou gaan schrijven op het circuit van Wenen.

Enigszins gespannen betraden we de arena waar we nog geen dag eerder in alle rust een paar testrondjes hadden gereden. In tegenstelling tot de dag ervoor was het nu een drukte vanjewelste in het stadion. Een stuk of 40 teams hadden hun box al betrokken of waren nog bezig hun zelfgebouwde bolides en hun gereedschap uit te laden, organisatoren liepen van alles te regelen in hun blauwe organisatie-shirts en een camerateam was druk bezig zich klaar te maken om een professionele registratie neer te zetten.

De jurytafel stond handig langs het circuit opgesteld en de jury had al plaatsgenomen. Deze bestond uit de beroemde Oostenrijkse radiopresentator Edi Finger Jr, racelegende Hans-Joachim Stuck en Lady Christina “Mausi” Lugner (de Oostenrijkse Patty Brard, maar dan slanker). Voor de presentatie had men SKY-host Matt Folk uitgenodigd, die de hele middag vakkundig aan elkaar kletste. Zo, wat kon die gast kletsen.

Bierkrat-sleepwagen
Het was alleen al bijzonder om te zien wat de vele teams in elkaar hadden gesleuteld. Er waren drie categorieën: Bedrijven (daar vielen wij onder), scholen en particulieren/verenigingen. Nou, niemand deed voor elkaar onder, in elke categorie zaten wel een paar teams die tot het uiterste waren gegaan in ontwerp, techniek of aankleding. Zo zagen we dat je van een snowboard een racewagen kunt bouwen, een step met directe overbrenging, een accuwagen met versnellingen (Rohloff-naaf), een bierkrat-sleepwagen, een variomatic-achtige transmissie en nog veel meer. Onze wagen trok vooral de aandacht door de hydraulische aansturing, dat ging als een lopend vuurtje! Kijk voor meer foto’s op ons Facebook-album en voor nog veel meer foto’s op deze site.

Ik merk dat ik aardig wat te vertellen heb over dit race-avontuur. Tijd voor een kleine pauze (voor de lezer ja, mán wat een lap tekst;-) In deel 2 starten we de accu’s!

Tags: aandrijving, akkurace, boormachine, circuit, Conrad, hydraulisch, ontheroad, oostenrijk, race, skelter, wenen

• gepost door: Frank (redactie)
• Reacties (3)

Tweet