Sensory Fiction: Het eerste virtual reality boek

sensory fiction

Een horrorverhaal van Stephen King voelt nooit meer hetzelfde. En 50 tinten grijs wordt nu pas echt opwindend. Sensory Fiction laat de lezer voelen wat de hoofdpersoon voelt. Wetenschappers van de MIT lanceerden onlangs een prototype van een boek dat je aan kunt trekken.

Dit nieuwe gadget, dat de literatuur voorgoed zou kunnen veranderen, lijkt wel wat op een bomgordel. Het is een vest waarin sensoren en actuatoren zijn verwerkt die trillingen, rillingen, druk en warmte-sensaties kunnen simuleren.

Virtual Reality vest

Het vest staat in verbinding met een boek en laat je alles ervaren wat je hoofdpersoon ook ervaart. Zeg maar virtual reality, maar dan in boekvorm.

Zit je hoofdpersoon in een treincoupe bij het raam, dan voel je wellicht de warmte van de zon en de trillingen van de voortdenderende wagon. En wanneer je held plotseling op de vlucht slaat, voel je zijn verhoogde hartslag. LED’s zorgen voor de sfeerverlichting.

De makers kozen de novelle The girl who was plugged in voor hun prototype (sorry voor het ogenschijnlijk nogal zoetige prinsessenverhaal).

Is er markt voor?

Het klinkt niet bepaald aantrekkelijk om fysiek mee te voelen met een hobbit die door een paar trollen boven een vuurtje wordt geroosterd.

De wetenschappers van MIT geven toe dat ze niet verwachten dat dit vest snel in de winkels zal liggen. Het is meer een experiment om te laten zien hoe het e-book zich in de toekomst kan ontwikkelen.

De vraag is: Zitten we hier op te wachten? Halen dit soort toeters en bellen de lezer niet juist uit het verhaal? En voegt het echt wat toe? (Heeft Stephen King werkelijk hartslagversnellers nodig om de hartslag van zijn lezers te beïnvloeden?)

sensory fiction harnas

Daarnaast vraag ik me af het zo fijn is om overal waar we onze boeken lezen (in trein, wc, bad, café, park, bibliotheek) zo’n vest te dragen. En voortdurend blootgesteld te worden aan de – veelal heftige − gevoelens van onze papieren helden.

Het klinkt niet bepaald aantrekkelijk om fysiek mee te voelen met een hobbit die door een paar trollen boven een vuurtje wordt geroosterd. En ik denk niet dat ik wil weten wat voor ondraaglijke pijnen Paul Sheldon uit Stephen Kings Misery, moet doorstaan. Of hoe het is om bijna gewurgd te worden door een dode vrouw in een badkuip, zoals Danny Torrance in The Shining.

50 tinten

Toegegeven: 50 tinten grijs zou opnieuw een bestseller worden (en niet alleen onder vrouwen). Al vragen we ons af of zo’n vest het niet beter zou doen bij de verfilming van dit verhaal.

Want werkt virtual reality niet veel beter als werkelijk alle zintuigen en dus ook de ogen geprikkeld worden? En dat dan liever niet dertig uur achtereen (of hoe lang je ook over een boek doet) en op de meest onwaarschijnlijke plaatsen, maar gewoon voor anderhalf uur relaxt op de bank achter je 3D-tv of in de 4D-bioscoop.

Het idee is leuk en we moedigen dit soort experimenten alleen maar aan, maar de kans dat we straks massaal aan de Sensory Fiction gaan, lijkt mij onwaarschijnlijk.

We will be happy to hear your thoughts

      Leave a reply

      Stuur mij een email bij nieuwe reacties op deze blogpost. Je kunt je ook inschrijven zonder zelf te reageren.